Gözü karaydı ayrılıklara,
Çok oldu hikâyesini anlatalı;
Ama aklımda hep “yâr” deyince sızladığı,
Bir de gülü dilinden bile sakladığı kaldı.
…
En mahcup yanından bakardı hayata
Ve her türküye sahip çıkardı.
Gözünden kıskanırdı gönlündekini,
Bilirim, o yüzden için için ağlardı.
Bir dağda bir gül solsa
Kalbindeki nasihate bakardı.
Yıkılırdı besbelli ayakucuna kadar;
“Bu da geçer ya hu!” der,
“Gönül Dağı”na çıkardı.
Söze karışırdı bazen ahları,
Kendinden ötede bir başkası vardı.
Emanet sevdaları taşımak kadar,
Gözlerinden uçurumlar akardı.
Ruhunu azat edince bedeni,
Topraklara sır oldu,
Topraklar sır doldu…
Sanki “Kalk!” desem kalkacak yerinden;
Kabrine, gönlü kadar dua okudum
Bir ölünün not defterinden.