Ne zaman bıraktık
Pencere önlerine kırıntı bırakmayı,
Akşam ezanında
Evlatları eve çağırmayı…
Kuşlardan ve çocuklardan vazgeçtik.
Tutamadığımız bir şeyler vardı
Birbirini kovalayan…
Öğrenemedik kuşlardan ve çocuklardan
Akrep ve yelkovana aldırış etmemeyi.
Sonra bir gün
Merhameti düşürdük delik bir cebin içine,
Ara ara, bulamaz olduk!
Bir insanı sevebilmeyi aldılar bizden
O gidince ayakta duramadı diğerleri
Devrildiler boş şişeler gibi.
Sahi ne zaman vazgeçtik
Kuşlardan ve çocuklardan?
Biri ekmeğini diğeri kahkahasını
Yakalamayacak mı göklerden?
Çalmayın onlardan efendiler!
Sizin büyüdüğünüz
Onların dar kafeslerde küçüldüğü bu çağda
Geleceklerini,
Masumiyetlerini,
Özgürlüklerini,
Almayınız!
Aralayınız kafeslerin kapılarını,
El uzatınız, hiç yoktan bir ses!